به بيهق بازگشت و در جمادى الأوّل 526 از سوى شهاب الدّين محمد بن مسعود - والى وقت رى كه با بيهقى نسبت سببى يافته بود - به مقام قضاى بيهق رسيد . امّا اندكى بعد شغل مذكور را وانهاد و در شوال همان سال به رى سفر كرد . وى در اين شهر مورد استقبال بزرگان و علما قرار گرفت و تا جمادى الأوّل 527 كه در رى اقامت داشت ، توانست تا اندازه‌اى در رياضيات و جبر و مقابله و احكام نجوم دانش بيندوزد . او بعدها دانش خود را در اين زمينه ، در خراسان ، نزد عثمان بن جادوكار ، تكميل كرد . وى در ربيع الآخر 529 به نيشابور ، و سپس بيهق بازگشت ؛ امّا در 530 ق براى فراگيرى حكمت و فلسفه ، نزد قطب الدّين محمد مروزى به سرخس رفت و پس از دو سال بار ديگر به نيشابور بازگشت و تا رجب 536 در اين شهر اقامت داشت . گرچه او در شعبان اين سال رو به‌سوى بيهق نهاد ، امّا اندكى بعد در رمضان 537 ، چنان‌كه خود به‌طور مبهم اشاره مىكند ، براى رهايى از حسد نزديكان ، ناچار به نيشابور بازگشت . در نيشابور او از اكرام طاهر بن فخر الملك وزير و ديگر بزرگان شهر برخوردار بود و در روزهاى خاصى از هفته در چند مسجد مشهور نيشابور مجلس وعظ تشكيل مىداد ؛ تا آنكه در رجب 549 براى ديدار مادرش به بيهق رفت . با آنكه زندگىنامهء خودنوشت بيهقى در اينجا با ارائه فهرستى از تأليفات خودش به پايان مىرسد امّا به احتمال قوى او تا هنگام مرگ در زادگاه خود بسرمىبرد . پيكر بيهقى در زادگاهش روستاى ششتمد سبزوار به خاك سپرده شد و در سالهاى اخير براثر درخواست مردم ناحيه كه مزار « امام فريد الدّين » را مورد توجه خاص قرار مىدهند ، اقداماتى براى ساخت بناى يادبود بر آن صورت گرفته . بيهقى گذشته از آنچه ذكر شد ، از محضر عالمان ديگرى نيز دانش